مریم !
مریم!
باز در کدام محراب ِ عبادت نشسته ای؟
باز در کدام خلوت ِ بی قراری ، تو را یافت کنم؟
من گریه می کنم عزیز و اشکهایم .....!
راستی اشکهایم چه می شوند؟!
من اشکهای تو را می گریم
می دانستی؟
می شنوی؟
می ترسم مریم
آیا باور کنم این حرف را که زندگی همه اش التماسی ست تلخ؟
التماسی که تنها تحقیر ِ تو را می طلبد و هیچ؟
مریم !
مریم!
هیچ می دانی تو ایمان ِ منی
هیچ می دانی من امروز بدون ِ تو شهر را گشتم
بدون ِ ایمانم؟
خودم را گم کردم مثل ِ همیشه
انگار مرا به سیاره ی دلتنگی برده بودند
چقدر آدمها عجیب بودند
چقدر آدمها غریب بودند
مریم!
من خوب نگاهشان کردم
دلت نگیرد اما هر روز آدمهایی که تو را با خود نمی برند ، بیشتر می شود
هر روز بیشتر
مگر همین تو، سنجاق  سینه ی  زیبای ِ خدا نیستی که دلهایمان را به هم وصل می کند
"به واسطه ی ایمان ،الفت داد دلهای مومنان را،دلهایی که اگر تو با تمام ! ثروت ِ روی زمین می خواستی الفت دهی نتوانستی..لیکن خدا تالیف ِ قلوب کرد..."63 انفال
مگر همین تو، مادر ِ مسیحای ما نیستی که با هر نفسش برکت می رویاند و عشق!
" و مرا هر کجا که باشم برای جهانیان مایه برکت و رحمت گردانید...31 مریم"
ببین برکت دارد آرام آرام از زمین می رود...
مردی به  من رسید
چشمانش زنگ زده بود انگار
(آری! من چشمهای زنگی اش را دیدم که هیچ برقی نداشت)
سراغ ِ تو را گرفتم
به من نگاه کرد و گفت:"تو رویایی! نیستی..حتی مرا هم انکار کرد!"
هر چه فریاد زدم که "تو حقیقت داری ، من هستم"
اما او تنها گفت:"چشمهایم  نمی بینند، نمی بینم "
و رفت
مثل ِ برق
سرعت ِ آدمها به سرعت ِ برق نردیک شده است، می دانستی؟
حالا من چطور خودم را اثبات کنم؟
چگونه بگویم تو حقیقت داری؟
مریم ! من تنها اشک ریختم و تو بگو  اشکهایم چه می شوند؟!!...
کاش تو را پیدا می کردم
تو حتما پاسخ ِ خوبی داشتی برای آن مرد ِ چشم زنگی..
مریم!
مریم! من مادر شده بودم و تو به من هیچ نگفتی؟
من برای پسرانِ تو هیچ ندارم..
هیچ..
تو می گویی مرا دوست خواهند داشت؟
تو را خواهند دید؟
اگر چشمهای تمام ِ مردمان ِ زمین زنگی شود؟
پسرانم مریم؟!
من آنها را دوست دارم
من برایشان اشک می ریزم
اما مریم! اگر مرا نبینند! اگر تو را نبینند؟
 اشکهایم چه می شوند؟
اشکهایت!!....

..................................

برای نازنین ـ چشمانت:

"تمام ِ تنم دو چشم ِ قدیمی ست که می خواهد آرام و سرد بخوابد"
گوشه ای از قلب ِ خدا را به امانت گرفته ام
تا برای تو بنویسم..
برای نازنین-چشمانت.
تو را بیدار نمی کنم
و نمی خوانم ات که بیایی و تکه های کوچک ِ دلتنگی ام را بخوانی
من نمی خواهم خواب ِ نازنین ِ چشمانت را بیاشوبم...
فقط نمی دانم چرا میان ِ دلتنگیهای ناتمام ِ دلم ، مدام قدم می زنی..
دلواپس ِ توام...
می دانی چرا؟